دنیای رنگی

کاش احساسات را میxadشد ذخیره کرد یادداشت کرد، یا عکس گرفت با دوربین مخصوص؛ یا به هر نحوی برای آینده حفظ کرد تا در آینده بشه بهش نگاه کنه، دوباره آدم بتونه بعداً بکوبه تو صورت خودش یا هرکس دیگه، که بتونه بعد که حالش خراب شد بگه ببین الن که حالت خرابه همه چیزو سیاه و خاکستری میxadبینی؛ دنیا رنگارنگه همیشه خدا هم بوده-سیاه هم توشون هست- و خواهد بود. این چشمxadهای ماست (البته در واقع داخل تر، مغز ماست) که وقتی جوش سیاهه همه چیزو سیاه میبینه و وقتی حالش خوبه و سبز، همه چیز رو سبز و خوش رنگ. اما مشکل اینها نیستند (البته هستند اما اصلی نیستند) مشکل اینه که به چی اعتماد کنیم ما. کی بفهمیم که مغزمون داره واقعیت رو میگه و کی داره رو خودش قضاوت میکنه؟! مسأله وقتی سخت میشه که مدتی مغزت جوش سیاه باشه دیگه عادت میکنه به سیاه دیدن و کم کم باور میxadکنه که دنیا سیاهه دیگه حتی اگر حالش خوب هم باشه و سبز دنیا رو سیاه میxadبینه. الان که حلم خوبه خودم دوباره دارم از خودم لذت میxadبرم، عیبxadهایم رو هم میxadدونم اما باز راضیxadام و خوشحال اما وقتی حالم بده ن دیگه حسنی نمیxadبینم همه چی سیاه میشه حتی خوبیxadها. باید همیشه یادم باشه حتی اگر مدت زیادی ذهنم سیاه باشه باور نکنم به سیاه بودن دنیا و این سخت ترین کار دنیاست. اینه که میxadتونه جلوی خیلی از جنگxadها و خون ریزیxadا رو بگیره، جلوی نفرتxadها و بدیxadها رو بگیره؛ کاش میxadشد به دنیا هم یاد داد وجود رنگxadها رو رنگی بودن با وجد سیاد دیدن رو. کاش